Եթե

Եթե նոտան ասեր. ՙմի նոտայով երաժշտություն  չի գրվում ՚,

… ոչ մի նվագ գոյություն  չէր ունենա:

Եթե բառն ասեր. ՙՄի բառով միտք չի արտահայտվում՚,

… գրքերը գոյություն  չէին ունենա:

Եթե քարն ասեր. ՙՄի քարով պատ չի կառուցվում՚,

…տները գոյություն չէին ունենա:

Եթե ջրի կաթիլն ասեր. ՙՄի կաթիլով գետ չի վարարում՚,

…օվկիանոսը գոյություն չէր ունենա:

Եթե ցորենի հատիկն ասեր. ՙՄի հատիկով արտ չի ցանվում՚,

…հունձքը գոյություն չէր ունենա:

Եթե մարդն ասեր. ՙՍիրո մի արարքով մարդկությունը չի փրկվում՚,

… երկրի վրա գոյություն  չէին ունենա ո՜չ արդարություն, ո՜չ խաղաղություն, ո՜չ արժանապատվություն, ո՜չ երջանկություն…:

Կհարցնես, թե դու ի՞նչ կարող ես անել:

Քեզ ասում եմ. ՙՍիրի՜ր գործով և ճշմարտությամբ՚, որովհետև միայն սերն է, որ կարող է հաղթել տառապանքին, և սիրո կշիռը, որ դնում ես աշխարհի մեջ, նույնիսկ եթե արդյունքն ինքդ չես տեսնում, նոր արյուն է տալիս մարդկության արյունաքամ մարմնին:

Կրկին հարցնում ես. ՙԻսկ միուսնե՞րը՚:

Քեզ ասում եմ. ՙՆրանք էլ պետք է սիրեն՚:

ՙԻսկ եթե հրաժարվե՞ն՚, մտածում ես:

Ավելի շատ սիրիր, և քո շրջապատում գտնվողներն էլ կսիրեն: Քո նման, նրանք էլ են սպասում, որ իրենց կողքին կանգնած մի եղբայր դնի առաջին քարը: Իրենց քարն էլ կդնեն, եթե դու քոնը դնես, որովհետև ով սիրում է, սիրել է տալիս:

Ինչպես երաժշտությունը յուրաքանչյուր նոտայի կարիքն ունի,

Ինչպես գիրքը` յուրաքանչյուր բառի,

Ինչպես տունը` յուրաքանչյուր քարի,

Ինչպես օվկիանոսը` յուրաքանչյուր կաթիլի,

Ինչպես հունձքը` յուրաքանչյուր հատիկի,

Նմանապես մարդկությունը քո կարիքն ունի,

այնտեղ` ուր գտնվում ես,

միակդ,

ուստի` անփոխարինելիդ:

Ինչի՞ ես սպասում, գործի՜ անցիր:  

ՙԻսկ ինչպե՞ս կարող եմ իմանալ “անելիքս”՚, հարցնում ես:

ՙԱպրելով ու աճելով,

այնտեղ, ուր գտնվում ես,

այն պահին, որ ապրում ես,

այն մարդկանց հետ, որոնց հետ շփման մեջ ես…

… ինչպես ծառը՚:

Ծա՜ռ,

Ծա՛ռ գեղեցիկ և հաստատուն,

Մխրճի՜ր արմատներդ երկրի մեջ,

առանց արմատների և առանց հողի ապրելն անհնար է.

Խրի՜ր ճյուղերդ երկնքի մեջ,

     առանց ճյուղերի և առանց երկնքի գոյատևելն անհնար է,

և թող, որ երկրային արմատներդ

և երկնային արմատներդ

     ուտեն ու խմեն

     հումուսն ու ջուրը

     օդն ու արևը:

Ծա՜ռ, բարեկա՛մս, աճիր քո համար, իմ համար, բոլոր մարդկանց համար:

 Մենք քո կարիքն ունենք`

շնչելու և տաքանալու,

կառուցելու և կահավորելու,

սիրելու և քնելու,

ապրելու և մեռնելու համար:

Ծա՜ռ, աշխարհում միայնակ չես, բազմություն ես խիտ անտառում:

Քո եղբայրների հետ, ունկն դիր քաղաքի աղմուկներին, որոնց մեջ սակավ են ծիծաղները և առատ` ողբն ու լացը:

Քո տարածված ճյուղերով, որ նվիրում են, միշտ տրամադիր,

Ընդունի՜ր դեպի քեզ դիմող մարդկանց. Նրանք քեզ կբեղմնավորեն, դու նրանց կյանք կտաս,

Բայց դու ինքդ քեզ եղիր, և քեզնից հեռու վանիր այն գիշատիչներին, որոնք առանց քեզ հարգելու, ցանկանում են օգտագործել քեզ ըստ իրենց քմահաճույքի ու շահի:

Եթե լայնաբաց սիրտդ սահմանված է տանիք շնորհելու մի տան,

 մերժի՜ր կրակը, որը քո մարմնից ցանկանում է ջերմություն կորզել:

Եթե խոր անտառում, ստվերներիդ ներքո պետք է պաշտպանես երեխաների խաղը,

մի՜ փափագիր աշակերտի համար գրասեղան լինել, կամ ծերունու համար աթոռ:

Եթե մի օր քահանայի համար խորան պետք է լինես,

մի՜ տենչա ընտանիքի համար սեղան լինել, կամ անկողին` սիրահարների համար:

Ծա՜ռ, եղբա՛յրս,  

մխչճի՜ր արմատներդ երկրի մեջ,

իսկ ճյուղերդ` երկնքի,

Եղիր ա՜յն ծառը, որ պետք է լինես,

բայց ծառ` ուրիշների համար: