Եթե

Եթե նոտան ասեր. ՙմի նոտայով երաժշտություն  չի գրվում ՚,

… ոչ մի նվագ գոյություն  չէր ունենա:

Եթե բառն ասեր. ՙՄի բառով միտք չի արտահայտվում՚,

… գրքերը գոյություն  չէին ունենա:

Եթե քարն ասեր. ՙՄի քարով պատ չի կառուցվում՚,

…տները գոյություն չէին ունենա:

Եթե ջրի կաթիլն ասեր. ՙՄի կաթիլով գետ չի վարարում՚,

…օվկիանոսը գոյություն չէր ունենա:

Եթե ցորենի հատիկն ասեր. ՙՄի հատիկով արտ չի ցանվում՚,

…հունձքը գոյություն չէր ունենա:

Եթե մարդն ասեր. ՙՍիրո մի արարքով մարդկությունը չի փրկվում՚,

… երկրի վրա գոյություն  չէին ունենա ո՜չ արդարություն, ո՜չ խաղաղություն, ո՜չ արժանապատվություն, ո՜չ երջանկություն…:

Կհարցնես, թե դու ի՞նչ կարող ես անել:

Քեզ ասում եմ. ՙՍիրի՜ր գործով և ճշմարտությամբ՚, որովհետև միայն սերն է, որ կարող է հաղթել տառապանքին, և սիրո կշիռը, որ դնում ես աշխարհի մեջ, նույնիսկ եթե արդյունքն ինքդ չես տեսնում, նոր արյուն է տալիս մարդկության արյունաքամ մարմնին:

Կրկին հարցնում ես. ՙԻսկ միուսնե՞րը՚:

Քեզ ասում եմ. ՙՆրանք էլ պետք է սիրեն՚:

ՙԻսկ եթե հրաժարվե՞ն՚, մտածում ես:

Ավելի շատ սիրիր, և քո շրջապատում գտնվողներն էլ կսիրեն: Քո նման, նրանք էլ են սպասում, որ իրենց կողքին կանգնած մի եղբայր դնի առաջին քարը: Իրենց քարն էլ կդնեն, եթե դու քոնը դնես, որովհետև ով սիրում է, սիրել է տալիս:

Ինչպես երաժշտությունը յուրաքանչյուր նոտայի կարիքն ունի,

Ինչպես գիրքը` յուրաքանչյուր բառի,

Ինչպես տունը` յուրաքանչյուր քարի,

Ինչպես օվկիանոսը` յուրաքանչյուր կաթիլի,

Ինչպես հունձքը` յուրաքանչյուր հատիկի,

Նմանապես մարդկությունը քո կարիքն ունի,

այնտեղ` ուր գտնվում ես,

միակդ,

ուստի` անփոխարինելիդ:

Ինչի՞ ես սպասում, գործի՜ անցիր:  

ՙԻսկ ինչպե՞ս կարող եմ իմանալ “անելիքս”՚, հարցնում ես:

ՙԱպրելով ու աճելով,

այնտեղ, ուր գտնվում ես,

այն պահին, որ ապրում ես,

այն մարդկանց հետ, որոնց հետ շփման մեջ ես…

… ինչպես ծառը՚:

Ծա՜ռ,

Ծա՛ռ գեղեցիկ և հաստատուն,

Մխրճի՜ր արմատներդ երկրի մեջ,

առանց արմատների և առանց հողի ապրելն անհնար է.

Խրի՜ր ճյուղերդ երկնքի մեջ,

     առանց ճյուղերի և առանց երկնքի գոյատևելն անհնար է,

և թող, որ երկրային արմատներդ

և երկնային արմատներդ

     ուտեն ու խմեն

     հումուսն ու ջուրը

     օդն ու արևը:

Ծա՜ռ, բարեկա՛մս, աճիր քո համար, իմ համար, բոլոր մարդկանց համար:

 Մենք քո կարիքն ունենք`

շնչելու և տաքանալու,

կառուցելու և կահավորելու,

սիրելու և քնելու,

ապրելու և մեռնելու համար:

Ծա՜ռ, աշխարհում միայնակ չես, բազմություն ես խիտ անտառում:

Քո եղբայրների հետ, ունկն դիր քաղաքի աղմուկներին, որոնց մեջ սակավ են ծիծաղները և առատ` ողբն ու լացը:

Քո տարածված ճյուղերով, որ նվիրում են, միշտ տրամադիր,

Ընդունի՜ր դեպի քեզ դիմող մարդկանց. Նրանք քեզ կբեղմնավորեն, դու նրանց կյանք կտաս,

Բայց դու ինքդ քեզ եղիր, և քեզնից հեռու վանիր այն գիշատիչներին, որոնք առանց քեզ հարգելու, ցանկանում են օգտագործել քեզ ըստ իրենց քմահաճույքի ու շահի:

Եթե լայնաբաց սիրտդ սահմանված է տանիք շնորհելու մի տան,

 մերժի՜ր կրակը, որը քո մարմնից ցանկանում է ջերմություն կորզել:

Եթե խոր անտառում, ստվերներիդ ներքո պետք է պաշտպանես երեխաների խաղը,

մի՜ փափագիր աշակերտի համար գրասեղան լինել, կամ ծերունու համար աթոռ:

Եթե մի օր քահանայի համար խորան պետք է լինես,

մի՜ տենչա ընտանիքի համար սեղան լինել, կամ անկողին` սիրահարների համար:

Ծա՜ռ, եղբա՛յրս,  

մխչճի՜ր արմատներդ երկրի մեջ,

իսկ ճյուղերդ` երկնքի,

Եղիր ա՜յն ծառը, որ պետք է լինես,

բայց ծառ` ուրիշների համար: 

Սերը գերազանցում է սիուն

       Սերը թռչնի ճախրանքն է անծայր կապույտի մեջ,
բայց նրա թռիչքն ավելին է`
քան մարմնեղեն մի փոքրիկ էակի սավառնելն օդում,
ավելին` քան նրա սիրահարված թևերը, քամուց փաղաքշված,
ավելին` քան անասելի ուրախությունը, երբ դադարում են
թևածումները և մարմինը հանդարտ ճախրում է լույսի մեջ:

       Սերը ջութակի մեղեդին է, որ երգում է աշխարհի երգը,
բայց ջութակի մեղեդին ավելին է`
քան փայտն ու աղեղը, անշարժ ու միայնակ, 
ավելին` քան երեկոյան զգոստերով նոտաները, որ պարում են ձայնաշարի վրա, 
և ավելին` քան երաժշտի մատները, որ սլացիկ սահում են լարերի վրայով:


       Սերը լույս է, մարդկանց ճանապարհների համար, 
բայց լույսը, որ տրվում է, ավելին է`
քան առավոտյան շոյանքը, որ բացում է քնաթաթախ աչքերը, 
ավելին` քան հրեղեն ճառագայթները, որ ջերմացնում են մարմինները, 
և ավելին` քան հազարավոր մետաքսյա վրձինները, որ գունազարդում են դեմքերը: 


        Սերն արծաթյա գետ է, որ հոսում է դեպի ծովը,
բայց կենդանի գետը, որ հապաղում է կմ աճապարում, 
ավելին է` քան իր հյուրընկալ հունը, տուփ` որ չի պահում, 
ավելին է` քան ջուրը, որ կարմրում է մայրամուտի հայացքի ներքո, 
և ավելին` քան գետեզերքին կանգնած մարդը, որ խայծ է նետում և դուրս քաշում նրա պտուղները:

        Սերն առագաստանավ է, որ ջրի վրա ճեղքում է ալիքները, 
բայց առագաստանավի ընթացքն ավելին է`
քան հրապուրված նավախելը, որ մխրճվում է ծովի մեջ, որ նվիրվում է կամ վիճում, 
ավելին` քան զեփյուռի շոյանքից կամ քամու ապտակներից թրթռացող առագաստները, 
ավելին` քան ղեկը պինդ սեղմող նավաստու ձեռքերը, 
մինչ անխոնջ հետապնդում է իր վայրի սիրուհուն:


... Սերը գերազանցում է սիրուն...

    Սերն անսահման ՇՈՒՆՉ է, որ գալիս է մի ուրիշ տեղից և գնում է մի ուրիշ տեղ:

     Սերը մարդու միտքն է, որ ճանաչում և ընդունում է ՇՈՒՆՉԸ,
մարդու ազատությունն է, որ անմնացորդ շրջվում է նրա կողմը:
     Սերը մարդու համաձայնույթունն է ՇՆՉԻՆ, որ հրավիրում է,
մարդու սիրտն է, որ բացվում է` Նրան ընդունելու և Նրան ուրիշներին ևս պարգևելու համար,
մարդու մարմինն է, որ ամփոփվում է, պատրաստակամ,
որպեսզի Նրա բնակավայրը դարձած, Նրանով համակված,
ճախրի դեպի ուրիշները,
դեպի ... ուրիշը,
և որպեսզի ի վերջո
այն, ինչը որ հեռու էր, վերամիավորվի ու կրկին ներդաշնակվի,
այն, ինչը որ բաժանված էր, դառնա մեկ
և Մեկից մի նոր կյանք բխի: 

ՍԵ՛Ր

Ո՟վ կարող է ապրել ու հասունանալ առանց սիրո: Ինչպիսի՟ աշխարհ կարելի է կառուցել սիրո բացակայությամբ: Մարդիկ այսօր այլևս չեն կամենում վտանգի ենթարկել իրենց կյանքը հանուն սիրո: Մի՟թե սրանում չի կայանում նրանց եղերական տկարությունը: Ոմանք պարզապես ընտրում են ՙփորձելու՚ տարբերակը... և քանի դեռ փորձում են, ճանապարհին արյունաքամ են լինում, մասնատվում, ցրվում, և աշխարհն էլ իրենց հետ, որովհետև այդպիսով պակասում է այն էական ուժը, ո՜րը միայն կարող է կենսալի պահել նրանց:  

ՙՍե՛ր,
               քաղցածի սնունդ,
               ծարավածի վճիտ ջուր,
               ընդարմացած մարդու արև,
               կյանքի անհրաժեշտ ավիշ:Սե՛ր,
              այս դաժան աշխարհի աղքատ մանկիկ,
              սեր, որին կասկածում են,
              սեր, որին ենթարկում են փորձարկումների,
              սեր, պայմանների բանտում գերի,
              սեր, սահմանափակ ժամանակով միայն:Ո՛վ ապերջանիկ աշխարհ, սիրով թերսնուցված,
              աշխարհ, որ ամեն կողմից ճաքճքում ու կտոր կտոր է լինում անջրդի հողի նման,                                           աշխարհ եղբայրների, որոնք թշնամիներ են դառնում,
               աշխարհ թշնամիների, որոնք շահագործում են իրար ու ոչնչացնում:
Ո՛վ ապերջանիկ մարդիկ,
                մորթազերծված,
                պատառոտված,
                տակնուվրա եղած,
                մարդիկ` սիրուց զրկված:
Մարդիկ, որ գիշերվա գույնով ներկված իրենց օրերը գործածում են
               փնտրելու,
                ստուգելու,
                կշռելու,
                թե սիրված եղե՟լ են,
               թե սիրվա՟ծ են,
               թե սիրված կլինե՟ն:
Մարդիկ, որ սիրո փշրանքներ են մուրում,
              որպեսզի գոյատևեն մինչև վաղը:
Մարդիկ, որ ջանում են լռեցնել իրենց ուղեղը, վայելել,
              և գիշերն անցկացնում են հաճույքի գրկում,
              մոռանալով, որ ուղեղներն անջատում են իրենց տագնապների վրա
              և վրան են խփում իրենց վախերի հողում:
Ո՛վ Սեր,
                երբ ես վերադարձվելու այս խենթ աշխարհին, որը կասկածի տակ է դնում քեզ
                       և քեզ չհավատալու պատճառով դանդաղորեն մեռնում է:
Աստվա'ծ իմ, վերստին պարգևիր ինձ սիրելու ուժը,
               որովհետև աշխարհը սպասում է և իմ կարիքն ունի:
Իսկ եթե դեռ չեմ      կարողանում հավատալ ուրշների սիրուն
              և  չեմ կարողանում բավականաչափ հավատալ Քո Հայրական Սիրուն,               գեթ տուր ինձ քաջությունը` կյանքս վտանգի ենթարկելու
               ուրիշների համար և ՙուրիշի՚ համար,
               որպեսզի իմ նման ուրիշներ իմ նման չտառապեն՚: 

Ասել մարդուն ես քեզ սիրում եմ, նշանակում է ասել նրան դու երբեք չես մեռնի

Գաբրիել Անրի Մարսել

Օ՛, դո'ւք, տղանե՛ր

     Տղա, դու գիտես, որ սիրո անտառում, տանդ ետևում, դու հաճախ հմուտ որսագող ես,
և մեկից ավելի աղջիկներ են բռնվել բազուկներիդ ցանցում:
      Բայց երբ շշմած ընկերներիդ առաջ հաղթական ցուցադրում ես որսիդ գեղեցիկ ձեռքբերումները,
իմացիր, որ դու ինձ "զզվանք" ես պատճառում, որովհետև ես վայրի որս չեմ քո քմահաճույքի համար,
և ինձ ստիպում ես հավատալ, որ շատ հաճախ դուք` տղաներդ սոսկ տխուր որսորդներ եք և ուրիշ ոչինչ:

Գիտեմ, որ դու ուժեղ ես, երբ ուզում ես տիրանալ նրան, ում ցանկանում ես,
առանց գոնե մի պահ մտածելու, որ վերցնելով նրան քո համար...
նա, որ քեզ հետևում է շուրթերով ու սրտով,
դու նրան գողանում ես մի ուրիշից, ով կարող էր քո ընկերը լինել
և ով, առանց այդ աղջկան ճանաչելու անգամ, երազում է, որ նա իրեն սպասի,
ինչպես անուշաբույր վարդն իր թփի վրա, և ոչ' թե ` արդեն քաղված:

     Դու գիտես, թե որքան փափուկ է իմ սրտի փայտը, մատղաշ ծառերի ճյուղերի նման, երբ նոր- նոր բացվում է գարնանը:
    Բայց դու, պարզապես անիմաստ զվարճանալու համար, քո անունը փորագրում ես իմ անվան կողքին, փխրուն կեղևի վրա,
չհասկանալով, որ դանակն ավելի խորն է թափանցում, քան որքան դու կարծում ես,
և իզուր քամում ավիշը վիրավոր սրտիս:

Տղա, բազմաթիվ անգամներ պետք է շտապեմ պաշտպանվել քեզնից,
իսկ երբեմն էլ` փակվեմ միջնաբերդում, իսկույն վեր բարձրացնելով իջեցված կամուրջները:
Որովհետև վախենում եմ վարմունքիցդ, իսկ է'լ ավելի` խոսքերիցդ.
խոսքեր, որոնք մի երեկո կարող են հաղթահարել բոլոր խոչընդոտները
և քեզ հասցնել այնտեղ,  ուր ես չէի ուզում քեզ հանդիպել:

       Դու ինձ ասում ես, որ հարկավոր է զվարճանալ, վայելել և գոհ լինել,
բայց սերը խաղ չէ, ես քո համար խաղալիք չեմ, ո'չ էլ դու ես ինձ համար խաղալիք:
      Իսկ եթե հավատում եմ, այո', որ հաճույքն արգելված պտուղ չէ, միաժամանակ նաև գիտեմ, որ պտուղը, քաղելուց առաջ, պետք է հասունանա,
և որ չպետք է այն գողանաս ուրիշի այգուց,
նույնիսկ եթե հանցակից ընկերդ գիշերով այնտեղ է առաջնորդում քեզ:

      Դու ինձ ասում ես - ցավոք շատերն են այդպես ասում -, որ հարկավոր է ամեն ինչ փորձել,
որ սերն հարկավոր է սովորել և որ պետք է մարզվենք:
      Բայց ճիշտ չէ, որ աղջիկները կոշիկներ են ոտքերիդ համար,
որոնք կարող ես մեկը մյուսի ետևից փորձել, ծիծաղելով, մինչև որ կգտնես քեզ հաճելի ոճն ու հարմար համարը:
      Իսկ մարմինս, տղա', դաշնամուրի սպիտակ ստեղնաշար չէ, որի վրա կարող ես հմտանալ, որպեսզի կյանքիդ մեղեդին հետո ուրիշի հետ եղանակես:

    Դու  ինձ ասում ես, որ գաղտնի սենյակներիս դռները քո առաջ բացելը
սիրո ամենամեծ ապացույցն է, որ կարող եմ քեզ տալ... - իրավացի ես, ընկերս -
ապա հանդիսավոր կերպով հայտարարում ես, թե սիրում ես ինձ,
և երդվում ես, թե ճշմարտացի են խոսքերը,
խնդրելով, որ սիրեմ քեզ, մինչ պահանջում ես բանալիները:

      Բայց եթե դու իրոք սիրեիր ինձ, դեպի ինձ կմեկնեիր ձեռքդ,
խոհեմ ու ողջամիտ կերպով,
ձեռքդ, որն ինձ քնքշանքով գգվում է, փնտրելով իմ ձեռքը:
     Եվ ես այն կպարզեի դեպի քեզ,
միասին կքայլեինք,
և մեր տրամադիր շուրթերն իրար հետ խոսքեր կփոխանակեին, կխոսեին քո, իմ, ուրիշների և այս վիթխարի աշխարհի մասին: Հիացած, կայցելեինք մեր կյանքի երկիրը,
և մեր երկու սրտերն համբերությամբ կմերկացներին իրենց բոլոր դիմակներից:
      Եվ սա կանեինք շա՛տ առաջ, քան այն օրը,  երբ - գուցե կհասնենք այդ օրվան - ճանաչելով մեզ և միմյանց ընդունելով այնպես ինչպես որ իրականում կանք,
միասին կորոշենք միավորել մեր երկու կյանքերը:
     Այդ ժամանակ, նախ Աստծո, իսկ հետո նաև մեր ընկերների առաջ այդ որոշումը հաստատելով ու վավերացնելով, կկարողանանք ի վերջո մերկացնել նաև մեր մարմինները, որպեսզի երկուսս դառնանք միայն մեկ,
և կարողանանք տալ մեզ Բերկրանքը, և կարողանանք տալ նրանց Որդին...:
Որքա ՛ն գեղեցիկ կլիներ: Այնպես չէ՞:
...
    Բայց դու, տղա, ինձ ասում ես ... դու ինձ շատ բաներ ես ասում ... 
և կորցնում ես մեր ժամանակը, որովհետև ուրիշներն այդ են ասում:
    Տե'ս, ավելի լավ կլիներ, որ պարզապես խոստովանեիր ինձ. "Քեզ շա՛տ եմ ուզում, որովհետև սիրտս ծարավ է, քաղցած մարմնիս մեջ...":
    Եվ ես կհասկանայի քեզ, տղա, քանի որ ... ես էլ հաճախ ցանկանում եմ, որ դու գաս,
և փոթորկահույզ կամ մառախլապատ որոշ երեկոներ, պաշտպանական պատվարներս կիսափակ, 
հայացքով գաղտնագողի հետևում եմ քեզ, սպասում եմ քեզ,
և դու կկարողանայիր մտնել իմ տուն և մեղրի ավարն առնել, 
մինչև ես սրտումս  բավականաչափ սեր չէի գտնի,
 որն ինձ ուժ տար քեզ մերժելու:   


    Դու, այնուամենայնիվ, գիտես իմ երազը, իմ գաղտնիքը, իմ պայքարները դժվարին:
    Բնության մատները - պատահական չէ սա - մարմնումս կնքել են կյանքի դուռը, 
և ես կուզենայի - դու գիտես, ուրիշները ժպտում են, բայց ո'չ ես, ասում եմ քեզ -
որ ով առաջինն է անցնելու նրա սեմից ներս, 
լինի սրտիս ընտրյալը, կյանքիս ընդմիշտ ընկերը, միակը, որ կհերկի ու կսերմանի իմ արտը:
    Իսկ երբ մեր ամառային սիրո ճառագայթների ներքո կհասունանա մեր պտուղը` մեր որդին, 
ու կկամենա պոկվել ծառից և հեռանալ բնից, որը մինչև այդ թաքնված էր շուքիս նեքո, 
ես ուզում եմ, որ իբրև փոքրիկ արքայազն, իր աշխարհ գալու համար նա ունենա
Արքայավայել ճանապարհ, որն արժանի լինի իրեն:


...
     Ասա' ինձ, տղա', իմ ընկեր, 
     Դու ինձ հասկանում ես, այնպես չէ՞...:
     Բայց քանի որ ես որոշ աղջիկներից ավելի ուժեղ չեմ - ես գիտեմ դա, գիտես նաև դու -, 

շատ եմ զգում քո կարիքը.

երբ դու ինձ ասում ես, որ զգում ես իմ կարիքը, ես ինքս էլ կարիքն ունեմ քեզ նայելու, քեզնով զմայլվելու, ապշած բացահայտելով քո ծածուկ հարստությունները.

բայց կարիքն ունեմ նաև, որ դու, որպես համբերատար խուզարկու, բացահայտես իմ հարստությունները, 

քանի որ հաճախ վախենում եմ, թե "օժիտս" բավական աղքատիկ է

և չի կարող հարստացնել ինձ սիրող տղային:

     Կարիքն ունեմ, որ դու ինձ խոսես մտածումներիդ, զգացմունքներիդ, ծրագրերիդ մասին, 

որպեսզի ես էլ կարողանամ անվախ ներկայացնել քեզ իմ մտածումները, զգացմունքներն ու ծրագրերը, 

քանի որ գիտեմ, որ միմյանցից գաղտնի մնացող հոգիները չեն կարող սիրել:

    Կարիքն ունեմ բացահայտելու քո ուժը, հասկանալու համար, որ իմ քնքշանքը տկարություն չէ, 

այլ անհրաժեշտ ընկերուհի է, ընտելացնելու համար քո կոշտությունը: Կարիքն ունեմ քեզ ուժեղ տեսնելու, և ընդունակ` քայլելու առանց օգնության, 

որպեսզի միամիտ աղջիկներն հաճախ քեզ չծառայեն որպես ձեռնափայտ:

   Կարիքն ունեմ տեսնելու քո հուզմունքի պահերը, որպեսզի հավատամ, որ սիրտդ բաբախում է, 

ու երբ աչքերումդ հայտնվի արցունքի մի կաթիլ, որը չես կարողացել զսպել, 

ուզում եմ, որ դու այն թողնես` որ փայլի, առանց ամաչելու, առանց կարծելու` թե ծիծաղելի ես, 

քանի որ արցունքի այդ կաթիլն այր մարդու համար հազվագյուտ մարգարիտ է, 

և չգիտեի, որ դրանցից ունես քո գանձարանում:

    Կարիքն ունեմ տեսնելու` թե ինչպես ես պայքարում եղբայրներիդ համար, պաշտպանելու համար նրանց երջանկությունը, 

որպեսզի համոզվեմ, որ վաղը կարողանալու ես պայքարել սիրուդ և զավակներիդ համար:

      Կարիքն ունեմ... որ դու ինձ նայես, որովհետև քո հայացքի ներքո է միայն, որ անտարակույս համոզվում եմ, որ գոյություն ունեմ:

      Կարիքն ունեմ, որ դու ինձ փնտրես ու որ երբեմն ընտրես իմ կողքին մնալը, 

որպեսզի չկարծեմ, ավա՛ղ, թե ձանձրույթ պատճառող թշվառ աղջիկ եմ:

     Կարիքն ունեմ, որ ինձ պարելու հրավիրես, որպեսզի իմանամ, որ մարմինս ճկուն է, եղեգի կանաչ ու կենսալի ցողունի նման, և ո'չ թե չոր փայտ, որից խուսափում են, կամ էլ` մերժում:

   Կարիքն ունեմ - քեզ ասել եմ - ուրախությամբ զգալու ձեռքիդ ջերմությունն ու բազկիդ ծանրությունը ուսերիս վրա, որպեսզի իմանամ, որ տղաների բազուկները լարված թակարդներ չեն, մեզ` աղջիկներիս ստոր կերպով որսալու համար:

      Ի վերջո, տղաներ, կարիքն ունեմ

ձեր ընկերության, 

ինչպես դուք կարիքն ունեք մեր ընկերության:

Բայց կարիքը չունեմ, ա՛հ ո'չ, 

որ մեկդ մյուսիդ ետևից ինձ ասեք. "Սիրում եմ քեզ", 

քանի որ եթե այդպես վարվեք, 

երբ գա իմ սերը, որին սպասում եմ, 

և վերջապես ինձ մեղմորեն կասի. "Սիրում եմ քեզ", 

...իմ համար դժվար կլինի հավատալ` թե ՃՇՄԱՐՏԱՑԻ Է:

ՙԸնկերությունը, սիրելուց հետո, երկնքի ամենամեծ ու ամենագեղեցիկ պարգևն է, Երջանիկ է նա` ով կարողանում է նրանով ապրել:

Տղաներ դուք առաքված եք աղջիկներին, իսկ դուք` աղջիկներ, հավասարապես առաքված եք տղաներին, որպեսզի ընկերության միջոցով մեկդ մյուսիդ կարողանանք ինչ-որ բան պատմել և ինչ որ մի բան հաղորդել Աստծո քնքշանքից և գորովից:

Այդպես է որ կսովորեք սիրել՚:

  …Հավերժելի, -և միայն, -ընդգրկունությամբ է լցվել, կենսականացվել ու լիարյունացել` սերը... «Ահա միակ մեղքը»: Գերզգայնություն պետք չէ ունենալ, ազնվաբարությունն էլ ամենևին անպարտադիր է` նվաճվելու համար, քանզի որքան փոթորկաբեր է, նույնքան` հանդարտընթաց`սերը: Ահա միակ տևարարը, տեսանելիորեն ոստյունի պատրաստ զգայնորեն համակերպն ու հոգիների օրհնաբանը... Այս ամենը ի բնուստ եղել է, կա և գալ ընթացության մեջ որոշորեն բաբախուն: Որովհետև մեր հարատև շարունակումի, սերնդակոչման սկզբնասկիզբն է սերը -իր ոգելից հևքով թափառիկ ու խոստումնաբեր, և որն ամենաէականն է, երբեմնի պլատոնական փայլքով` տարածուն, խորքով` անընդգրկելի, լռությամբ` եզակի, հիշողությամբ` արդար-սթափեցնող, հավերժությամբ` նորածին...

    Ժամանակները պատմությանն են պատկանում, մեզ մնացել է ոգեշունչը, և եթե զորու չենք վերագրել, վերակոչել մեր Սկիզբը, ուրեմն ժառանգորդաբար մեզ է անցել չսեփականացված-չյուրացվածը, ուրեմն տակավին շարունակում ենք պարտ մնալ մեր նախնյաց, որոնք զորեղ էին ամեն ինչի դեմ` սիրով, հավատարմորեն, առանձնահատկությամբ: Այդ սերը միս ու արյուն ուներ, և կրքազերծ էր, և կրքալի` մանավանդ ճակատագրական պահերին, օրերին և ընդհանրապես: Այդ սերը նաև հորդում էր պարզ ու անհատ մարդկանց կրծքից, ինքնաբխորեն էր հոսում բյուր երևելիների հոգուց: Նվազ-չեղած սիուց ո’չ մարդը և ո’չ էլ ազգերն են ինքնապաշտպանունակ, պռատ սիրուց թշնամանքն է անպակաս և նույնիսկ ծնված երեխան դույզն-ինչ ապօրեն: Լեզուն սիրուն է ենթակա ամենայն ինչ և իրավ մշակույթն առավելաբար, որն ի վերջո մարդու հոգևոր եռքային զգացումի արգասիք է, հասարակական հնչողության հասցրած արտահայտություն: Իսկ մեծերը միշտ էլ ուժգին ու տարօրինակ են սիրում, գրեթե “արևին դեմ մանկանալուն” հանգույն, “հաց ուզելուն պես”, բովանդակալի ջերմությամբ, ինքնամերժի ցասմամբ ու երկյուղանքով: